The recombinant DNA strategy in developing new vaccines, applied in the recent history of modern medicine is performed by identifying the specific component(s) that can elicit the production of protective antibodies, and then cloning and expressing the gene encoding protein. This form of antigen produced inside the cell is presented and processed by both MHC class I and class II inducing restricted cellular and humoral immuneresponses ^{(2, 3)}. This approach has made possible a safe and effective recombinant vaccine against hepatitis B virus, which has replaced the vaccine derived from the plasma of hepatitis B virus-infected individuals.

Moving into the 21st century, rational vaccine design remains an ambitious goal while understanding of the mechanisms involved in generating long-lived cellular immune responses has tremendous practical importance. Although classical methods are still providing new vaccines, the impact of scientific and biotechnology progress has multiplied the strategies to improve vaccines. While animal studies have been extremely important to unravel the fundamental mechanisms that govern the immune response, vaccinologists are still facing the challenge of understanding thehuman immune system in its complexity and genetic heterogeneity and in unravelling the sophisticated escape mechanisms used by human pathogens ^{(4, 5)}. A new form of vaccination, using DNA that contains the gene for the
antigen of interest, is under intensive investigation, because it can engender both humoral and cellular immune responses ^[6]. DNA vaccines usually consist of plasmid vectors (derived from bacteria) that contain heterologous genes (transgenes) inserted under the control of a eukaryotic promoter, allowing protein expression in mammalian cells ^[7]. An important consideration when optimising the efficacy of DNA vaccines is the appropriate choice of plasmid vector. The basic requirements for the backbone of a plasmid DNA vector are a eukaryotic promoter, a cloning site, a polyadenylation sequence, a selectable marker and a bacterial origin of replication ^[8].

DNA immunization offers many advantages over the traditional forms of vaccination. It is able to induce the expression of antigens that resemble native viral epitopes more closely than standard vaccines do since live attenuated and killed vaccines are often altered in their protein structure and antigenicity. DNA vaccines encoding several antigens or proteins can be delivered to the host in a single dose, only requiring a microgram of plasmids to induce immune responses. Rapid and large-scale production is very temperature stable making storage and transport much easier. Another important advantage of genetic vaccines is their therapeutic potential for ongoing chronic viral infections.  DNA vaccination may provide an important tool for stimulating an immune response in HBV, HCV and HIV patients. The continuous expression of the viral antigen caused by gene vaccination in an environment containing many APCs may promote successful therapeutic immune response which cannot be obtained by other traditional vaccines ^[6].

References:

1. Karen L. Goldenthal, Karen Midthun, and Kathryn C. Zoon. Medical Microbiology, 4^th ed. Baron S. Control of Viral Infections and Diseases, Chapter 51.
2. De-chu C Tang^† and Kent R Van Kampen. Toward the development of vectored vaccines in compliance with evolutionary medicine. Expert Review of Vaccines, 2008; 7(4):399-402.
3. Encke, J., Jasper zu Putlitz, and Jack R. Wands. DNA Vaccines. Intervirology 1999; 42:117-124.
4. Ertl HC, Lanzavecchia A. Current Opinion inImmunology. Vaccines. Introduction. CurrOpin Immunol. 2010; 22(3):355-7.
5. Koprowski, H, and D.B. Weiner. 1998. DNA Vaccination/ Genetic Vaccination. Spriner-Verlag, Heidelberg, 198p.
6. Davis HL: Plasmid DNA expression systems for the purpose of immunisation. Curr. Opin. Biotechnol 1997; 8:635-640.
7. Gurunathan S, Klinman DM and Seder RA: DNA vaccines: immunology, application, and optimization. Ann. Rev. Immunol. 2000; 18:927-974.
8. Chapman BS, Thayer RM, Vincent KA and Haigwood NL: Effect of intron A from human cytomegalovirus (Towne) immediate early gene on heterologous expression in mammalian cells. Nucleic Acids Res 1991; 9:3979-3986.

1.     Li, N.; Franceschi, S.; Howell-Jones, R.; Snijders, P.J.; Clifford, G.M. Human papillomavirus type distribution in 30,848 invasive cervical cancers worldwide: Variation by geographical region, histological type and year of publication. Int J Cancer 2011, 128, 927-935.

2.     Munoz, N.; Bosch, F.X.; de Sanjose, S.; Herrero, R.; Castellsague, X.; Shah, K.V.; Snijders, P.J.; Meijer, C.J. Epidemiologic classification of human papillomavirus types associated with cervical cancer. N Engl J Med 2003, 348, 518-527.

3.     Schiffman, M.; Herrero, R.; Desalle, R.; Hildesheim, A.; Wacholder, S.; Rodriguez, A.C.; Bratti, M.C.; Sherman, M.E.; Morales, J.; Guillen, D., et al. The carcinogenicity of human papillomavirus types reflects viral evolution. Virology 2005, 337, 76-84.

4.     Bernard, H.U.; Burk, R.D.; Chen, Z.; van Doorslaer, K.; Hausen, H.; de Villiers, E.M. Classification of papillomaviruses (pvs) based on 189 pv types and proposal of taxonomic amendments. Virology 2010, 401, 70-79.

5.     de Villiers, E.M.; Fauquet, C.; Broker, T.R.; Bernard, H.U.; zur Hausen, H. Classification of papillomaviruses. Virology 2004, 324, 17-27.

6.     Chen, Z.; DeSalle, R.; Schiffman, M.; Herrero, R.; Burk, R.D. Evolutionary dynamics of variant genomes of human papillomavirus types 18, 45, and 97. J Virol 2009, 83, 1443-1455.

7.     Chen, Z.; Schiffman, M.; Herrero, R.; Desalle, R.; Anastos, K.; Segondy, M.; Sahasrabuddhe, V.V.; Gravitt, P.E.; Hsing, A.W.; Burk, R.D. Evolution and taxonomic classification of human papillomavirus 16 (hpv16)-related variant genomes: Hpv31, hpv33, hpv35, hpv52, hpv58 and hpv67. PLoS One 2011, 6, e20183.

Η περίοδος του μεσοπολέμου, στον ευρωπαϊκό χώρο, η οποία, οριοθετείται χρονικά μεταξύ 1919-1939, συνιστά τον θλιβερό απόηχο του α παγκοσμίου πολέμου, ενώ παράλληλα αποτελεί  άριστο περιβάλλον ζύμωσης του β πιο φονικού από τον α παγκόσμιο πόλεμο με ασύλληπτα καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα.

Η άνοδος και η εδραίωση αυταρχικών πολιτικών συστημάτων στην Ευρώπη είναι πλέον γεγονός. Το «αυγό του φιδιού», κατά ομολογία πολλών ιστορικών, έχει πλέον εκκολαφθεί. Πρόκειται να αναφερθούμε στα κυριότερα αυταρχικά πολιτικά συστήματα της μεσοπολεμικής περιόδου της Γηραιάς Ηπείρου, αναλύοντας τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα, τα γενεσιουργά αίτιά τους, τις διαφορές και ομοιότητες τους, τις συνθήκες που τα εδραίωσαν, και εν κατακλείδι, τις συνέπειες που επηρέασαν την ευρωπαϊκή και διεθνή ισορροπία και ειρήνη.

Η γέννηση του ολοκληρωτισμού

Μετά τη λήξη του Α Παγκοσμίου πολέμου τίποτε δεν ήταν όπως πριν. Οι όροι των συνθηκών που επεβλήθησαν  την περίοδο 1919-1920 στο Παρίσι ,από τις νικήτριες δυνάμεις Βρετανία , Γαλλία και Ρωσία (Ανταντ) , στις μεγάλες ηττημένες Γερμανία , Αυστροουγγαρία (κεντρικές δυνάμεις), οδήγησαν σε μία επισφαλή ειρήνη με έντονη υποβόσκουσα δυσαρέσκεια απ την πλευρά των ηττημένων , που αργά ή γρήγορα θα επεδίωκαν να αναθεωρήσουν το επιβεβλημένο status quo.

Οι καταστροφές του Α παγκοσμίου πολέμου είχαν διαταράξει την παραγωγική υποδομή των ευρωπαϊκών χωρών που ενεπλάκησαν σε αυτόν. Η ανάγκη καταβολής υπέρογκων αποζημιώσεων σε ορισμένες περιπτώσεις ή η περίθαλψη και εγκατάσταση μεγάλου αριθμού προσφύγων σε άλλες περιπτώσεις, αλλά και το κόστος ανοικοδόμησης των κατεστραμμένων πόλεων είχαν δυσμενείς επιπτώσεις στην οικονομία τόσο των ηττημένων όσο και των νικητών. .Ουσιαστικά ο Α παγκόσμιος πόλεμος έθεσε τις βάσεις της οικονομικής εξάρτησης της Ευρώπης από τα αμερικανικά κεφάλαια [1], καθώς εξουθένωσε οικονομικά όλες τις ευρωπαϊκές χώρες με κορύφωση την οικονομική κρίση που ξέσπασε το 1929 στην Αμερική με το κραχ στη Γουόλ Στρητ. Άμεση συνέπεια αυτής ήταν η περικοπή των αμερικανικών πιστώσεων προς την Ευρώπη, με αποτέλεσμα την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της Γερμανίας και την εκτόξευση του πληθωρισμού και της ανεργίας. Η απόφαση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να περιστείλουν τις δημόσιες δαπάνες όξυνε την οικονομική ύφεση.[2]

Ο πόλεμος σήμανε την απαρχή μιας πολιτικής κρίσης στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Η λήξη του κατέληξε στην κατάρρευση των παλαιών αυτοκρατορικών καθεστώτων (ρωσικής, αυστριακής , γερμανικής και οθωμανικής) και στη δημιουργία νέων κρατών.[3] Στις στάχτες αυτών των αυτοκρατοριών αναδύθηκαν δημοκρατικά πολιτεύματα με φιλελεύθερο χαρακτήρα, τα οποία όμως απεδείχθησαν τόσο επισφαλή όσο και η ειρήνη που επικράτησε. Ο φιλελευθερισμός ως πολιτική και οικονομική πρακτική στάθηκε ανίκανος να βρει λύσεις διεξόδου από την οικονομική άβυσσο στην οποία είχαν βυθιστεί οι χώρες της Ευρώπης. Η κοινή γνώμη στράφηκε στην πίστη ενίσχυσης της κεντρικής διεύθυνσης της οικονομίας και στον κρατικό παρεμβατισμό.

Η επικράτηση του κομμουνισμού στη Ρωσία και ο φόβος εξάπλωσής του στην Ευρώπη προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες και τριγμούς στα αστικά φιλελεύθερα καθεστώτα όπως στην Ιταλία και στη Γερμανική Δημοκρατίας της Βαιμάρης. Η βούληση των Ρώσων κομμουνιστών να ηγεμονεύσουν στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας προκάλεσε τη διαίρεση του Διεθνούς Σοσιαλιστικού και Εργατικού Κινήματος που αρνούνταν να υποταχθούν στις επιταγές της Μόσχας. Η ίδρυση τέτοιων κομμάτων τη δεκαετία του ’20 προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις που οδήγησαν στην δημιουργία αντικομμουνιστικών κομμάτων, κυρίως του φασιστικού στην Ιταλία και του ναζιστικού στη Γερμανία.[4]Η Μπολσεβίκικη Ρωσία έγινε ο φάρος της ελπίδας για την αρ

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η σύγκριση της  κόλλας σύνθετων υλικών LMB, που
χρησιμοποιείται για την συνένωση του σύνθετου αεροναυπηγικού υλικού AS4/8552 έναντι της κόλλας Epibond 1590  που χρησιμοποιείται ευρέως μέχρι σήμερα. Μελετήθηκε για αυτό τον σκοπό η συμπεριφορά των δύο κολλών, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την συνένωση του παραπάνω υλικού, σε δοκιμές δυσθραυστότητας τύπου Ι (MODE I) και τύπου ΙΙ (MODE II).

Τα πειραματικά δοκίμια χωρίζονται σε 3 κατηγορίες: Σε δοκίμια αναφοράς, σε δοκίμια τα οποία έχουν υποστεί θερμική κατεργασία και σε δοκίμια που έχουν υποστεί γήρανση σε περιβάλλον υγρασίας. Οι δυο τελευταίες κατηγορίες δοκιμίων δημιουργήθηκαν ώστε να μελετηθεί η υποβάθμιση των μηχανικών ιδιοτήτων της κόλλησης  σε σχέση με την κόλληση στα δοκίμια αναφοράς. Ακόμη χρησιμοποιήθηκαν δοκίμια δύο διαφορετικών παχών γραμμής συγκόλλησης ώστε να διαπιστωθεί πως το εν λόγω πάχος επηρεάζει την αντοχή των συγκολλημένων τμημάτων . Σε όλα τα δοκίμια υποκινήθηκε αρχική ρωγμή, ώστε να μελετηθεί εν συνεχεία η δυσθραυστότητα της κόλλας όσο η ρωγμή διαδίδεται.

Η πειραματική διαδικασία χωρίζεται σε τρία στάδια:

Αρχικά τα δοκίμια όλων των παραπάνω κατηγοριών εξετάστηκαν σε δοκιμές δυσθραυστότητας  τύπου Ι (MODE I). Στην συνέχεια δημιουργήθηκαν διαγράμματα φορτίου μετατόπισης, ώστε με κατάλληλο μαθηματικό τύπο να υπολογιστεί η ενέργεια δυσθραυστότητας G_Ic.

Στο δεύτερο στάδιο μελετήθηκε η επιφάνεια θραύσης  της συγκόλλησης ώστε να αξιολογηθεί ο τρόπος που η συγκόλληση αστόχησε. Αν δηλαδή παρατηρήθηκε ότι η ρωγμή προχωρά διαμέσου της κόλλας, (κάτι που δηλώνει ισχυρή συγκόλληση) ή αν η ρωγμή διαδόθηκε κατά μήκος της διεπιφάνειας του σύνθετου υλικού και της κόλλας.

Στο τρίτο στάδιο, μελετάται η αντοχή της κόλλας κάτω από διάτμηση σε δοκιμή δυσθραυστότητας MODE II. Τα δοκίμια αφού κόπηκαν στο επιθυμητό μήκος σύμφωνα με δοσμένες προδιαγραφές, αξιολογήθηκαν ως προς την ενέργεια δυσθραυστότητας G_IIc. Δημιουργήθηκαν και εδώ διαγράμματα φορτίου-μετατόπισης, ώστε να υπολογιστεί σε ποιο σημείο παρατηρείται μια πτώση στην τιμή του φορτίου. Η πτώση αυτή σηματοδοτεί την έναρξη διάδοσης της ρωγμής. Στην συνέχεια με κατάλληλο μαθηματικό τύπο υπολογίστηκε η ενέργεια G_IIc.

Τα συμπεράσματα που προέκυψαν μετά το πέρας της πειραματικής διαδικασίας είναι:

H αύξηση του πάχους της κόλλας έχει διαφορετική επίδραση στην ενέργεια δυσθραυστότητας των δυο κολλών, όπως υπολογίζεται από τη δοκιμή δυσθραυστότητας MODE I. Αυξάνεται στην περίπτωση της κόλλας αναφοράς ενώ μειώνεται στην περίπτωση της κόλλας LMB.  

Η θερμική κατεργασία των δοκιμίων οδηγεί σε μείωση της ενέργειας δυσθραυστότητας, με πιο σημαντική μείωση να παρατηρείται στην κόλλα LMB. Αυτό είναι αναμενόμενο καθώς οι ιδιότητες της κόλλας υποβαθμίζονται αν έχει  υποστεί  κάποιου είδους κατεργασία.

Στο σύνολο σχεδόν των δοκιμίων παρατηρήθηκε μετά το πέρας της πειραματικής διαδικασίας αστοχία στην κόλληση (Adhesive failure). Συνήθως η κόλλα βρίσκεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της σε ένα από τα δύο φύλλα σύνθετου υλικού. Όταν εξετάζονται τα δοκίμια LMB, παρουσιάζεται μια λεία επιφάνεια του στρώματος της κόλλας. Στα δοκίμια κολλημένα με κόλλα αναφοράς Epibond 1590 η κόλλα παρατηρείται και στα δύο φύλλα ενώ εμφανίζεται μια τραχιά όψη στην επιφάνεια της κόλλας κατά την αποκόλληση.

Στις δοκιμές δυσθραυστότητας  MODE II παρατηρείται ότι η κόλλα LMB και στα δύο πάχη σημειώνει υψηλότερες τιμές  δυσθραυστότητας. Η μεγάλη αυτή διαφορά δείχνει την υπεροχή της κόλλας LMB κάτω από διάτμηση σε σχέση με την κόλλα αναφοράς. Η υψηλότερη γενικά τιμή ενέργειας δυσθραυστότητας συγκριτικά με την κόλλα αναφοράς σημειώνεται σε όλες τις κατηγορίες δοκιμίων.

Όπως και στη δοκιμή δυσθραυστότητας MODE I, παρατηρείται ότι στα θερμικά κατεργασμένα δοκίμια η κατεργασία αυτή έχει επιφέρει μείωση στις τιμές της ενέργειας G_IIc. Η ίδια συμπεριφορά παρατηρείται και στα γηρασμένα δοκίμια με εξαίρεση τα δοκίμια του λεπτού πάχους της κόλλας αναφοράς .

Ένα γενικό συμπέρασμα που προκύπτει από της δυο δοκιμές δυσθραυστότητας είναι ότι η νέα κόλλα LMB παρουσιάζει καλύτερες μηχανικές ιδιότητες έναντι της κόλλας αναφοράς για την περίπτωση που το φιλμ της κόλλας είναι 0,5 mm.

Και στην περίπτωση που το στρώμα κόλλας είναι 1,5 mm ενώ παρουσιάζει υπεροχή μελετώντας την ως προς διατμητική της αντοχή (δοκιμή τύπου MODE II), δείχνει ωστόσο υποβαθμισμένη συμπροφορά στην δοκιμή τύπου MODE I.

Εξετάζοντας αυτό το θέμα βλέπουμε ότι, παρουσιάζεται παραβίαση της  ισότητα  μέσα στην οικογένεια, του δικαιώματος της  ζωή, της προσωπικής, ψυχικής και σωματικής ακεραιότητας, της ελευθερίας, της ίση αντιμετώπισης στον νόμο.

 Η ενδοοικογενειακή βία δεν στηρίζεται μόνο στα πλαίσια της τυπικής οικογένειας(δεσμά φυσικά (συγγένεια) ή νομικά (γάμος ή υιοθεσία)) καθώς, τα κρούσματα κακοποίησης με δράστη τον ερωτικό σύντροφο μιας γυναίκας αφορούν και τις ερωτικές σχέσεις. Ο προσδιορισμός της σχέσης διαφοροποιείται ανάλογα με το είδος της σχέσης, όταν πρόκειται για συντρόφους ή συζύγους η σχέση είναι πολύ στενή, ενώ όταν αναφερόμαστε σε γονείς, αδέλφια, παππούδες και κάθε άλλο συγγενικό πρόσωπο η σχέση είναι συγγενική.

Οι μορφές κακοποίησης  που δέχεται μια γυναίκα  μέσα στην οικογένεια διακρίνονται σε ποικίλες μορφές, με κυρίαρχες: τη σωματική ή φυσική κακοποίηση, την ψυχολογική ή συναισθηματική κακοποίηση και τη σεξουαλική κακοποίηση. Επιπλέον, η ψυχολογική κακοποίηση (ταπείνωση, απειλές, κοινωνική απομόνωση, φόβος) εμπεριέχεται στη σωματική, ενώ η σεξουαλική κακοποίηση συνοδεύεται τόσο από σωματική όσο και από ψυχολογική κακοποίηση της γυναίκας συζύγου ή συντρόφου(Walker E. Lenore, 1989)

Οι αιτιολογήσεις του φαινομένου προσδιορίζοντας την γυναικεία κακοποίηση  διακρίνονται σε 2 κατηγορίες: 1)στις κοινωνικο-πολιτισμικές προσεγγίσεις, που αποδίδουν την ενδοοικογενειακή βία σε κοινωνιολογικές και πολιτισμικές παραμέτρους, όπως τις πατριαρχικές δομές της κοινωνίας, την ανισότητα των δύο φύλων, τις κοινωνικές αξίες και πολιτισμικές διαφοροποιήσεις και 2) στις κοινωνικο-ψυχολογικές προσεγγίσεις, που ερμηνεύουν την εκδήλωση του φαινομένου στο πλαίσιο της αλληλεπίδρασης του ατόμου με την οικογένεια και το κοινωνικό του περιβάλλον. Εστιάζοντας στη μελέτη των στερεοτύπων, των κοινωνικών θεσμών που αναπαράγονται και της δυναμικής που αναπτύσσεται μεταξύ ατόμων  και κοινωνίας.

Ωστόσο, σήμερα, χάρη στην δημιουργία οργανώσεων γυναικών και των εκστρατειών ευαισθητοποίησης του κοινού. Το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών και ιδιαίτερα της ενδοοικογενειακής βίας, απασχολεί έντονα τη διεθνή κοινότητα. Για πολλά χρόνια η ενδοοικογενειακή βία ήταν ταμπού. Κανείς δεν μιλούσε γι’ αυτήν, κανείς δεν παραδεχόταν την ύπαρξη της, κανείς δεν προσπαθούσε να την αποτρέψει.

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1) Αλεξιάδης Στέλιος, Εγκληματολογία, εκδ. Σακκούλα, Αθήνα- Θεσσαλονίκη 2005

2) Βλάχου Βασιλική, Η αντιμετώπιση της σωματικής βίας κατά των γυναικών από το Σύστημα Απονομής της Ποινικής Δικαιοσύνης, εκδ. Έλλην

3) Σπινέλλης Καλλιοπή., Crime in Greece in Perspective, εκδόσεις Σάκκουλας , Αθήνα, 1997,

4) Walker E. Lenore, Η κακοποιημένη γυναίκα, μετάφραση: Τάσος Ανθουλιάς, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1989.

Gene transcription is a highly complex and multi-step process involving chromatin modification, assembly of transcription initiation complexes on gene promoters, pre-mRNA transcript initiation, elongation and termination. The first step in this process is the formation of the pre-initiation complex  (PIC) on the promoter of the gene, which is established in a step-by-step process (Buratowski et al., 1989; Ranish and Hahn, 1996). Assembly of the transcriptional apparatus for transcription initiation begins with the recruitment of general transcription factors (GTFs) to gene promoters. TFIID is first recruited and binds to the DNA promoter, followed by TFIIA and TFIIB and then RNA Polymerase II, in association to TFIIF. PIC is finally established with the loading of TFIIE and TFIIH. Even though PIC is sufficient to drive transcription in vitro, it is unable to respond to activators. This observation suggested the existence of a bridge complex that responds to activator molecules and signals the PIC to initiate transcription. This complex was first isolated in yeast and termed “Mediator” (Flanagan et al., 1991; Kim et al., 1994). The Mediator complex is conserved from yeast to plants and mammals and is important in mediating the activation of RNA Polymerase II (PolII), leading to promoter clearance and transcript elongation (Boube et al., 2002; Max et al., 2007).

PolII is the enzyme responsible for pre-mRNA transcription in eukaryotic cells. It is composed of two large subunits and a collection of smaller subunits. The unique characteristic of PolII is the presence of a domain at the C-terminus of its large subunit, comprised of tandem repeats of the consensus sequence Tyr-Ser-Pro-Thr-Ser-Pro-Ser (Corden, 1990) and termed the C-terminal domain (CTD). The number of this hepta-peptide repeat varies across eukaryotes, from 26-27 in yeast, 42 repeats in Caenorhabditis elegans, 44 in Drosophila melanogaster to 25 in Arabidopsis thaliana.

Reversible phosphorylation of the CTD is an important regulatory mechanism for transcription initiation, pre-mRNA processing and transcription termination, since the phosphorylation status of the CTD dictates its binding specificity to the respective regulatory factors (Hirose and Manley, 2000). CTD is phosphorylated by the TFIIH and positive transcription elongation b (P-TEFb) transcriptions factors. In mammals, the catalytic subunit of TFIIH is the cyclin-dependent kinase 7 (CDK7)/CyclinH whereas for P-TEFb is the CDK9/CycT (Serizawa et al., 1995; Marshall et al., 1996). Further to the involvement of CDK7- and CDK9- containing complexes in the regulation of gene transcription, new CDK/Cyclin complexes have been found to contribute to the complex regulatory network of gene transcription, pre-mRNA processing and mRNA translation.

 References

1. Boube, M., Joulia, L., Cribbs, D.L. and Bourbon, H.M. (2002) Evidence for a mediator of RNA polymerase II transcriptional regulation conserved from yeast to man. Cell, 110, 143-151.
2. Buratowski, S., Hahn, S., Guarente, L. and Sharp, P. A. (1989). Five intermediate complexes in transcription initiation by RNA polymerase II. Cell 56, 549-61.
3. Champion, A., Kreis, M., Mockaitis, K., Picaud, A. and Henry, Y. (2004). Arabidopsis kinome: after the casting. Funct Integr Genomics 4, 163-87.
4. Corden, J. L. (1990). Tails of RNA polymerase II. Trends Biochem Sci 15, 383-7.
5. Flanagan, P. M., Kelleher, R. J., 3rd, Sayre, M. H., Tschochner, H. and Kornberg, R. D. (1991). A mediator required for activation of RNA polymerase II transcription in vitro. Nature 350, 436-8.
6. Hanks, S. K. (2003). Genomic analysis of the eukaryotic protein kinase superfamily: a perspective. Genome Biol 4, 111.
7. Kim, Y. J., Bjorklund, S., Li, Y., Sayre, M. H. and Kornberg, R. D. (1994). A multiprotein mediator of transcriptional activation and its interaction with the C-terminal repeat domain of RNA polymerase II. Cell 77, 599-608.
8. Manning, G., Whyte, D. B., Martinez, R., Hunter, T. and Sudarsanam, S. (2002). The protein kinase complement of the human genome. Science 298, 1912-34.
9. Marshall, N.F., Peng, J., Xie, Z. and Price, D.H. (1996) Control of RNA polymerase II elongation potential by a novel carboxyl-terminal domain kinase. J Biol Chem, 271, 27176-27183.
10. Max, T., Sogaard, M. and Svejstrup, J.Q. (2007) Hyperphosphorylation of the C-terminal repeat domain of RNA polymerase II facilitates dissociation of its complex with mediator. J Biol Chem, 282, 14113-14120.
11. Morgan, D. O. (1997). Cyclin-dependent kinases: engines, clocks, and microprocessors. Annu Rev Cell Dev Biol 13, 261-91.
12. Nebreda, A. R. (2006). CDK activation by non-cyclin proteins. Curr Opin Cell Biol 18, 192-8.
13. Nigg, E. A. (1995). Cyclin-dependent protein kinases: key regulators of the eukaryotic cell cycle. Bioessays 17, 471-80.
14. Nurse, P. (2002). Cyclin dependent kinases and cell cycle control (nobel lecture). Chembiochem 3, 596-603.
15. Ranish, J.A. and Hahn, S. (1996) Transcription: basal factors and activation. Curr Opin Genet Dev, 6, 151-158.
16. Serizawa, H., Makela, T.P., Conaway, J.W., Conaway, R.C., Weinberg, R.A. and Young, R.A. (1995) Association of Cdk-activating kinase subunits with transcription factor TFIIH. Nature, 374, 280-282.