Ο ρόλος της δυσλιπιδαιμίας στην ανάπτυξη της αθηρωματικής πλάκας και στην δημιουργία καρδιαγγειακής νόσου

Τα λιπίδια της αιματικής κυκλοφορίας είναι τα τριγλυκερίδια, η χοληστερόλη, τα
φωσφολιπίδια και τα ελεύθερα λιπαρά οξέα. Το κυριότερο χαρακτηριστικό των
λιπιδίων ως χημικές ενώσεις είναι η υδροφοβικότητα, έτσι προκειμένου να
μεταφερθούν μέσω του πλάσματος ή να εισαχθούν στα κύτταρα των διαφόρων ιστών
θα πρέπει να συνδεθούν με πρωτεΐνες, τις αποπρωτεΐνες και να σχηματίσουν τις
λιποπρωτεΐνες. Οι λιποπρωτεΐνες συμμετέχουν στην μετανάστευση των λιπιδίων και
διαχωρίζονται σε χυλομικρά, πολύ μικρής πυκνότητας λιποπρωτεΐνες (VLDL),
μικρής πυκνότητας λιποπρωτεΐνες (LDL) και υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνες
(HDL). Η διαταραχή του μεταβολισμού των λιπιδίων έχει μπορεί να προκαλέσει
μεταβολή της σύστασης και της ποιότητάς τους κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την
δημιουργία διαφόρων παθολογικών καταστάσεων, που ονομάζονται δυσλιπιδαιμίες.
Η πιο συχνή μορφή δυσλιπιδαιμίας είναι η υπερλιπιδαιμία, δηλαδή η ύπαρξη στο
αίμα ενός ή περισσότερων κλασμάτων λιποπρωτεΐνών. (Lodish H. et al, 2004).
Η υπερλιπιδαιμία αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης της αθηρωματικής
πλάκας και εν συνεχεία στην ανάπτυξη καρδιαγγειακής νόσου, διότι ευνοεί της
συσσώρευση και την επακόλουθη οξείδωση της LDL χοληστερόλης στην
αθηρωματική πλάκα, η οποία δημιουργείται στα αγγεία του καρδιαγγειακού
συστήματος (Borza et al, 2013).
Τα αρχικά στάδια ανάπτυξης αθηρωματικής πλάκας περιλαμβάνουν την
προσκόλληση λευκοκυττάρων του αίματος στον αυλό του αγγείου, ακολουθεί
κατευθυνόμενη μετανάστευση των λευκοκυττάρων που είναι προσδεδεμένα στον
αυλό. Στην συνέχεια τα μονοκύτταρα ωριμάζουν σε μακροφάγα και προσελκύουν
λιπίδια, δημιουργώντας τα αφρώδη κύτταρα. Τα κυκλοφορούντα σωματίδια LDL
εισβάλλουν στο αρτηριακό τοίχωμα, συσσωρεύονται στο εσωτερικό του και εκεί
υποβάλλονται σε χημικές τροποποιήσεις, όπως η οξείδωση. Η οξειδωμένη LDL
μπορεί να προκαλέσει ενεργοποίηση των ενδοθηλιακών κυττάρων και έκφραση
μορίων προσκόλλησης. Επιπλέον, τα μακροφάγα μπορούν να ενσωματώσουν
οξειδωμένα σωματίδια LDL μέσω υποδοχέων δέσμευσης και να γίνουν αφρώδη
κύτταρα. Τα οξειδωμένα λιπίδια πιθανώς τροποποιούν τις λειτουργίες των λείων
μυϊκών κυττάρων, π.χ. αυξάνοντας την πρόσφυση τους σε μακροφάγα και αφρώδη
κύτταρα στην πλάκα ( Borza et al, 2013; Rocha and Libby 2009) .

Η πρόοδος της αλλοίωσης αφορά την μετανάστευση των λείων μυϊκών κυττάρων από
το μέσο στον χιτώνα και τον πολλαπλασιασμό τους που συνοδεύεται από αυξημένη
σύνθεση μακρομορίων της εξωκυττάριας μήτρας, δηλαδή κολλαγόνου, ελαστίνης και
πρωτεογλυκανών. Τα μακροφάγα και τα λεία μυϊκά κύτταρα της πλάκας μπορεί να
οδηγηθούν στην απόπτωση. Τα εξωκυττάρια λιπίδια που προέρχονται από τα νεκρά
κύτταρα συσσωρεύονται στην κεντρική περιοχή της πλάκας. Κατά την πρόοδο της
πλάκας όλο και περισσότερη χοληστερόλη συσσωρεύεται σε αυτή (Liddy P. et al,
2011).
Το τελικό στάδιο είναι η δημιουργία θρόμβωσης μέσω ρήξης της αθηρωματικής
πλάκας. Κατά την ρήξη προκαλείται θραύση του ινώδους καλύμματος, κάτι που
επιτρέπει την πήξη του αίματος. Στο στάδιο αυτό συμμετέχουν ιστικόι παράγοντες
και ο θρόμβος προωθείται και αυξάνεται. Είναι λοιπόν φανερό ότι μια πιθανή
υπερλιπιδαιμία θα υποβοηθήσει την συσσώρευση λιπιδίων στην περιοχή της πλάκας
και έτσι υποβοηθά και επιταχύνει την ανάπτυξη της αθηρωμάτωσης (Liddy P. et al,
2011).

Βιβλιογραφία
Klop, B. Elte, JWF. Cabezas, MC. (2013). Dyslipidemia in Obesity: Mechanisms and
Potential Targets. Nutrients, 5, 1218-1240

Libby, P. Ridker, P.M. Hansson, G.K. (2011). Progress and challenges in translating
the biology of atherosclerosis. Nature, 473(7347):317-25

Rocha, VZ. Libby, P. (2009). Obesity, inflammation,

Posted in Υγεία | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Η σημασία των μεταλλικών κατασκευών και η απόκριση τους σε πολύπλοκο περιβάλλον φόρτισης.

Οι δομικοί μηχανικοί έχουν καλεσθεί να χρησιμοποιήσουν, μελετήσουν και επεξεργαστούν
πολλών ειδών υλικά στη διάρκεια της ζωής τους. Αδιαμφησβήτητα ένα από αυτά τα υλικά
που τα τελευταία χρόνια σημειώνουν σημαντική αύξηση στην εφαρμογής τους, είναι τα
μέταλλα. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο, αν σκεφτεί κανείς ότι πέραν της μεγάλης τους
αντοχής υπερτερούν σε πλήθος χαρακτηριστικών. Σημαντικό προφανώς στοιχείο αποτελεί
και το γεγονός πως πλέον είναι διαθέσιμα και σύγχρονα εργαλεία για την μελέτη αυτών από τους Μηχανικούς. Οι μεταλλικές κατασκευές λοιπόν έχουν το θετικό ότι είναι σημαντικές σε πληθώρα εφαρμογών οι οποίες δεν αφορούν μόνο αυτές που εδράζονται στη γη αλλά και στη θάλασσα συμπεριλαμβανομένων των πλοίων, υπεράκτιων πλατφορμών, γερανογεφυρών, γεφυρών δοκών κ.α
Όσον αφορά τώρα σε επίπεδο φορτίσεων, οι κατασκευές που δομήθηκαν με αυτά τα μέλη
υπόκεινται σε διάφορους τύπους δράσεων, οι οποίες είναι συνήθως φυσιολογικές, αλλά
μερικές φορές ακόμη και τυχαίες. Μια από τις ίσως πιο περίπλοκες συμπεριφορές των
κατασκευών που καλούνται οι μηχανικοί να μελετήσουν και αντιμετωπίσουν είναι αυτή που προκαλείται από την ανακυκλιζόμενη φόρτιση, δηλαδή μια φόρτιση της οποίας η ένταση αυξομειώνεται στη διάρκεια πολλών κύκλων. Παραδείγματα τέτοιας φόρτισης είναι η σεισμική δράση, η δράση του ανέμου, ο κυκλοφοριακός φόρτος, οι θερμοκρασιακές μεταβολές αλλά και κυματισμοί.
Είναι λοιπόν σαφές ότι όταν μελετάμε ένα είδος φόρτισης το οποίο απασχολεί πολλούς
τομείς των μηχανικών, είναι δυνατό και χρήσιμο να καταφέρουμε να συνθέσουμε τις γνώσεις και τη τεχνογνωσία του καθενός. Πολλές φορές μάλιστα η μέθοδος ανάλυσης που
χρησιμοποιεί ο κάθε κλάδος δε διαφέρει και χρησιμοποιώντας την ειδίκευση αυτών
επιτυγχάνουμε τη καλύτερη δυνατή προσέγγιση του προβλήματος.

Posted in Τεχνολογία | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Αυτισμός

Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η παρατήρηση του Jake ενός παιδιού με αυτισμό.  Ο αυτισμός είναι μια διάχυτη ή καθολική αναπτυξιακή διαταραχή καθώς επηρεάζει πολλές περιοχές ανάπτυξης της ζωής του ατόμου (Τσιμπιδάκη, 2015 ; Στασινός, 2013 ; Happé, 2003, Κάκουρος & Μανιαδάκη, 2006).  Για να χαρακτηριστεί ένα άτομο ως αυτιστικό πρέπει να εμφανίζει αυτό που ονομάζεται από τη Happé (2003) ως «τριάδα ελλειμμάτων», δηλαδή το άτομο να εμφανίζει δυσκολίες στην κοινωνικοποίησή του, στην επικοινωνία και στη δημιουργική φαντασία. Σήμερα όμως και με βάση το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (DSMV) και τη Διεθνή Ταξινόμηση των Νόσων της Παγκόσμια Οργάνωσης Υγείας (ICD – 10), όπως αναφέρει η Τσιμπιδάκη (2015), ένα άτομο για να ανήκει στη σφαίρα του αυτισμού πρέπει να παρουσιάζει δύο βασικά ελλείμματα στην κοινωνική επικοινωνία και στην αλληλεπίδραση, αλλά και να εμφανίζει στερεοτυπικές, επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, ενδιαφέρονται και δραστηριότητες. Γενικά, σύμφωνα με το Στασινό (2013) πέρα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά τα άτομα με αυτισμό μπορεί να παρουσιάζουν κι άλλα χαρακτηριστικά, όπως σοβαρή κοινωνική απομόνωση, άτυπη γλώσσα,  εμμονή για διατήρηση της ομοιότητας, επαναληπτική και στερεοτυπική συμπεριφορά, έλλειμμα φαντασίας, δημιουργικότητας και χιούμορ, σοβαρά ξεσπάσματα συμπεριφοράς, μεμονωμένες ικανότητες, νοητική υστέρηση και συσχετιζόμενα μεταξύ τους χαρακτηριστικά.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

 

Happé, F. (2003). Αυτισμός. Σύγχρονη ψυχολογική θεώρηση (Μτφρ., επιμ., γλωσσάρι Δ. Στασινός) (Δεύτερη έκδοση). Αθήνα: Gutenberg.

Κάκουρος, Ε., & Μανιαδάκη, Κ. (2006). Ψυχοπαθολογία παιδιών και εφήβων. Αναπτυξιακή προσέγγιση. Αθήνα: Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός.

Στασινός, Δ. (2013). Η ειδική εκπαίδευση 2020. Για μια συμπεριληπτική ή ολική εκπαίδευση στο νέο – ψηφιακό σχολείο με ψηφιακούς πρωταθλητές. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση.

Τσιμπιδάκη, Α. (2015). Διαταραχές αυτιστικού φάσματος (ΔΑΦ). Διεπιστημονική προσέγγιση αντιμετώπισης[Πανεπιστημιακές Σημειώσεις]. Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Τμήμα Παιδαγωγικό.: ‘Ειδική Εκπαίδευση’, Χειμερινό Τετράμηνο 2015. Κύπρος. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου, 2015, από  https://drive.google.com/file/d/0B87BkphNHG2cTlZ4czdNRkJJQjQ/view?usp=sharing

Posted in Ανθρωπιστικές Επιστήμες | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Η Δίκαιη δίκη στο Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο

Η προσπάθεια δημιουργίας ενός κράτους δικαίου αποτελεί κομβικό σημείο, οδηγώντας
στην ανάπτυξη κοινωνιών βασισμένες στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η
Δίκαιη δίκη αποτελεί ένα κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα και προστατεύεται τόσο
από τους νόμους του κράτους όσο και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων
του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
Σύμφωνα με τους καταξιωμένους νομικούς κ. Φαρσεδάκη και Σατλάνη (2014): « Η αρχή
της δικαιοκρατικής ή δίκαιης δίκης (fair trial) ισχύει με βάση το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και
είναι γνωστή ως θεμελιώδη αρχή που διασφαλίζει τα δικαιώματα του κατηγορουμένου στη
ποινική διαδικασία ενώπιον ανακριτικών αρχών και ποινικών δικαστηρίων» (Φαρσεδάκης
και Σατλάνης 2014, σελ.170). Ουσιαστικά η εγγύηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του
κατηγορουμένου προκύπτει μέσω της αρχής της δίκαιης δίκης.
Σύμφωνα με τη νομολογία, στη δίκαιη δίκη προστέθηκαν και άλλα δικαιώματα που
παρέχονται στον κατηγορούμενο, όπως η δυνατότητα να αξιώσει αιτιολόγηση της
καταδικαστικής απόφασης. Ειδικότερα, παράδειγμα των νομικών κ. Φαρσεδάκη και
Σατλάνη αποτέλεσε, για τα πρόσθετα δικαιώματα, η κάτωθι απόφαση: «το ΕΔΔΑ
δέχθηκε, ότι η δίκαιη δίκη εξασφαλίζεται από το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, δηλαδή από όλη τη
διάταξη (και τις τρεις παραγράφους), και ότι η χρησιμοποίηση στη δικαστική απόφαση
αποδεικτικών στοιχείων (π.χ. ομολογίας ενοχής και χρησιμοποιηθέντος όπλου ή
κρυμμένων ναρκωτικών) που αποκτήθηκαν με βασανιστήρια ή άλλη σκληρή και
απάνθρωπη συμπεριφορά (άρθρο 3 ΕΣΔΑ) κατά παράβαση του δικαιώματος σιωπής και
μη αυτοενοχοποίησης αντιβαίνει στον πυρήνα της δίκαιης ποινικής δίκης» (Φαρσεδάκης
και Σατλάνης, 2014, σελ.172-173).
Το εν λόγω δικαίωμα που κατοχυρώνεται ως ρύθμιση υπερνομοθετικής ισχύος στην
ΕΣΔΑ σχετίζεται όχι μόνο με τον κατηγορούμενο αλλά και με τους λοιπούς παράγοντες
μίας δίκης. Σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 3 της ΕΣΔΑ αναφέρεται ότι το
δικαίωμα του κατηγορουμένου για δίκαιη δίκη αφορά τη γνώση της κατηγορίας, το
δικαίωμα υπεράσπισης με δοθέντα επαρκή χρόνο για την κατάλληλη προετοιμασία, την
εξασφάλιση συνηγόρου, το δικαίωμα κλήτευσης και εξέτασης μαρτύρων και το
δικαίωμα, εφόσον απαιτείται εκ των συνθηκών, δωρεάν διερμηνείας (Καρατζά 2012).
Επομένως, μία από τις εκφάνσεις του δικαιώματος της δίκαιης δίκης συνίσταται στην
«ισότητα των όπλων». ή της διαδικαστικής ισότητας της Κατηγορούσας Αρχής και της
Υπεράσπισης (Φαρσεδάκης και Σατλάνης, 2014).

Εν κατακλείδι, το συγκεκριμένο θεμελιώδες δικαίωμα καταδεικνύει εμφανώς τη
σύγκρουση του ατομικού δικαιώματος περί της προσωπικής ελευθερίας και του
περιοριστικού μέτρου της προσωρινής κράτησης. Η αρχή της αναλογικότητας και το
τεκμήριο της αθωότητας είναι οι δύο παράγοντες που συνεκτιμώνται για τυχόν εφαρμογή
περιοριστικών της ελευθερίας μέτρων. Ένα ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο
εμφανίζεται πρωταρχική έκφανση της αξίωσης για μια δίκαιη δίκη. Η δίκαιη δίκη
αποτελεί δικαίωμα όλων των ανθρώπων και ασπίδα αυτού το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.

Βιβλιογραφία
 Βιβλία
1. Φαρσεδάκης, Ι., Σατλάνης, Χ., 2014. Ποινική Δικονομία – Βασικές Έννοιες και
Θεμελιώδεις Αρχές, Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη,
2. Καρατζά, Λ., 2012, 4 Κώδικες (ΑΚ, ΚΠολΔ, ΠΚ & ΚΠΔ), 37 η εκδ., Αθήνα: Νομική
Βιβλιοθήκη

Posted in Νομικά | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Ποιητικός Λόγος

Κατά τα χρόνια της ελληνιστικής περιόδου, ο κυριότερος όγκος παραγωγής λόγου,
εκφράστηκε μέσα από την ποίηση, ενώ ο πεζός λόγος χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την
καταγραφή επιστημονικών κειμένων. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της περιόδου, ήταν ο
Καλλίμαχος, ο Θεόκριτος και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, αλλά και πολλοί άλλοι λόγιοι, που
εργάζονταν κυρίως σε βιβλιοθήκες, όπως το περίφηµο Μουσείο της Αλεξάνδρειας. Τα
γραπτά τους δεν είναι εύκολο να διαβαστούν και να ερμηνευθούν, λόγω των πολλών
διακειµενικών αναφορών και των πραγµατολογικών και γλωσσικών ιδιομορφών. Ο
ιστοριογράφος Πολύβιος, ήταν από τους ελάχιστους που συνέγραψε σε πεζό λόγο. Επίσης,
παρατηρήθηκε άνθηση στα µαθηµατικά, στην αστρονοµία και τη µηχανική, τη βοτανική και
την ιατρική (Clauss J.J, 2010, σσ 101-105).
Ο ποιητικός λόγος, λοιπόν, αποτέλεσε το κύριο τρόπο έκφρασης κατά την
ελληνιστική περίοδο και γι’ αυτό η λογοτεχνία της εποχής, συχνά ταυτίζεται με την ποίηση.
Τα παραδοσιακά ποιητικά είδη των αρχαϊκών και κλασικών χρόνων, όπως το έπος, η λυρική
και η δραµατική ποίηση, ανασυντίθενται και δημιουργούνται νέες ποιητικές μορφές, όπως
επύλλιο, αιτιολογικό έπος, ειδύλλιο, µιµίαµβος, αλλά και νέα κωµωδία, ελληνιστικό έπος,
λογοτεχνικό επίγραµµα (Παπαγγελής Θ.Δ, 1994, σ. 10).
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, δεν είναι εύκολο να ερμηνεύσουμε τα ποιήματα
που ανήκουν στην ελληνιστική περίοδο. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, στο γεγονός ότι οι
ποιητές των ελληνιστικών χρόνων, είναι λόγιοι, είναι φιλόλογοι. Επιπλέον, το κέντρο βάρους
της λογοτεχνικής έκφρασης μετατοπίζεται. Πλέον οι ποιητές δεν ασχολούνται με τα
κοινωνικά και τα ανθρωπολογικά προβλήματα των πολιτών, παρουσιάζοντάς τα μέσα από
διαλόγους και καταγραφή γεγονότων, αλλά μέσα από μονολόγους, όπου διερωτόνται για τα
μεγάλα φιλοσοφικά προβλήματα της ζωής. Με αυτό τον τρόπο, παράγονται κείμενα γεμάτα
µιµήσεις, επιδράσεις και παραλλαγές, από άλλα παλαιότερα ή και σύγχρονα έργα. Ο ποιητής
των ελληνιστικών χρόνων, δεν απευθύνεται στο κοινό έχοντας µια ηθικοπαιδαγωγική
αποστολή, αλλά απλά επιδιώκει την τέρψη του ακροατηρίου, όπως ακριβώς συμβαίνει και με
το λογοτεχνικό ανάγνωσμα. Τέτοιου είδους λογοτεχνικά έργα, όμως, δεν είναι δυνατόν να
έχουν μεγάλο εύρος µεγάλου ακροατηρίου (Bulloch A.W, 1990, σσ 42-46).
Παρ’ όλα αυτά, η κριτική που μπορούμε να ασκήσουμε σε αυτά τα έργα, έρχεται
αντιμέτωπη με αρκετές δυσκολίες, αφού μεγάλο μέρος των ποιημάτων της ελληνιστικής
περιόδου, έχει χαθεί. Έτσι, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν τα μορφολογικά και ποιητικά
στοιχεία, κινούνται στο ίδιο μοτίβο στο σύνολο της λογοτεχνικής παραγωγής. Παράλληλα,
εμφανίζεται μειωμένη η πρωτοτυπία των ποιημάτων των ελληνιστικών χρόνων, αφού σχεδόν
όλη η ποιητική δημιουργία της εποχής, εκτός από το είδος της δραματικής ποίησης, έχει

απολεσθεί. Πρόδρομοι αυτής της γενιάς ποιητών, αποτελούν ο Αντίµαχος του Κολοφώνιου
(γύρω στο 400 π.Χ.) και ο Φιλητάς από την Κω (4ος-3ος αι. π.Χ.) (Bulloch A.W, 1990, σ
106).
Συμπερασματικά, οι λογοτέχνες των ελληνιστικών χρόνων, εμφανίζονται μετά από
μια εποχή κορύφωσης, τόσο για την ποίηση όσο και για την πεζογραφία. Το παρελθόν, τους
επηρεάζει αρνητικά καθώς, δεν υπάρχει περιθώριο για πρωτοτυπία, με αποτέλεσμα να
υπάρχει ένα πλήθος μιμήσεων. Ανάμεσά τους, όμως, υπάρχουν ισχυρές ποιητικές
προσωπικότητες, που αφοµοιώνουν την παράδοση και προχωρούν προς την αντιπαράθεση,
την αναθεώρηση, τον νεωτερισµό. .

Posted in Φιλολογία | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Ορισμός μεσογειακής διατροφής
Ο όρος μεσογειακή διατροφή (Mediterranean Diet) δόθηκε από τον Ancel Benjamin
Keys περιγράφοντας έναν τρόπο διατροφής που ακολουθήθηκε από λαούς της
Μεσογείου (Simopoulos 1991). Στο πρότυπο της μεσογειακής διατροφής έχει οριστεί
με σαφήνεια το τι ακριβώς θεωρείται υγιεινό συμπεριλαμβάνοντας αυξημένες
ποσότητες φυτικών ινών, δημητριακών, φρούτων και λαχανικών, ελάχιστο
επεξεργασμένο και κόκκινο κρέας και βασική πηγή λιπαρών το ελαιόλαδο (Mantzoros
2009). Η μεσογειακή διατροφή εστιάζει στην πρόσληψη διαιτητικού λίπους μέσω
ελαιολάδου και συνολικά συμβάλλει στην πρόληψη καρδιαγγειακών νοσημάτων,
υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη, παχυσαρκία κ.ά. Στα βασικά συστατικά στοιχεία που
συνθέτουν τη μεσογειακή διατροφή περιλαμβάνονται οι φυτικές ίνες, τα όσπρια, τα
φρούτα και τα λαχανικά. Στη μεσογειακή διατροφή, η συνολική ενεργειακή πρόσληψη
λιπιδίων κυμαίνεται μεταξύ 30 – 40% ανάλογα με τις διατροφικές ανάγκες (Davis et
al. 2015; Assmann et al. 1997).
Στους ορισμούς που έχουν αποδοθεί στη μεσογειακή διατροφή εντοπίζονται κάποια
κοινά σημεία. Οι ορισμοί συγκλίνουν σε κατευθυντήριες γραμμές που εστιάζουν σε
υψηλή πρόσληψη έξτρα παρθένου ελαιολάδου, λαχανικών, συμπεριλαμβανομένων
των φυλλωδών πράσινων λαχανικών, φρούτων, δημητριακών, ξηρών καρπών και
οσπρίων, μέτρια πρόσληψη ψαριών και κρέατος, και χαμηλή πρόσληψη
γαλακτοκομικών προϊόντων και γλυκών. Μερικοί ορισμοί ορίζουν ότι τα δημητριακά
θα πρέπει να είναι ως επί το πλείστον ολικής άλεσης. Οι ορισμοί των Willett et al.
(1995), των Panagiotakos et al. et al. (2006) και Dilis et al. (2007) πρόσθεσαν στοιχεία
όπως η προσθήκη ελαιολάδου στα λαχανικά και τα όσπρια ώστε για να γίνουν
εύγευστα, τα φρούτα να καταναλώνονται ως σνακ ή αντί γλυκού, τα τυριά να
συνοδεύουν σαλάτες και το κόκκινο κρέας να τρώγεται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις.
Η Trichopoulou et al. (2014) ορίζουν την παραδοσιακή μεσογειακή διατροφή από
υψηλή κατανάλωση λαχανικών, φρούτων και ξηρών καρπών, οσπρίων και
ακατέργαστων δημητριακών, χαμηλή κατανάλωση κρέατος και προϊόντων κρέατος και
χαμηλή κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων ενώ η κατανάλωση αλκοόλ γίνεται
γενικά με μέτρο και εστιάζοντας κυρίως στο κρασί.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, προχωρώντας η μελέτη της
μεσογειακής δίαιτας οδήγησε σε μεταβολές και στον ορισμό που αρχικά αποδόθηκε
από τον Keys. Στον ορισμό της μεσογειακής διατροφής έχουν εισέλθει στοιχεία όπως
διατροφικές πυραμίδες, a priori συστήματα βαθμολόγησης, περιεκτικότητες τροφίμων
κλπ. (Kafatos et al. 2000). Τα συστήματα βαθμολόγησης για την προσκόλληση στο
μεσογειακό πρότυπο διατροφής τις τελευταίες δεκαετίες τυγχάνουν όλο και
μεγαλύτερης αναγνώρισης. Για τον προσδιορισμό του βαθμού υιοθέτησης της
μεσογειακής διατροφής η διαιτητική πρόσληψη χωρίζεται σε επιλεγμένες ομάδες
τροφίμων που σχετίζονται με αποτελέσματα στην υγεία με τον ορισμό συγκεκριμένης
βαθμολόγησης (Sofi et al. 2014).
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Davis A, Naghavi M, Wang H, Lozano R, Liang X, Zhou M, Vollset S, Ozgoren
A, Abdalla S, Abd – Allah F, Aziz M, Global, regional, and national age – sex
specific all -cause and cause – specific mortality for 240 causes of death, 1990-
2013: A systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2013.
Lancet 2015, 385(1):117–171.
2. Dilis V, Vasilopoulou E, Trichopoulou A, The flavone, flavonol and flavan -3
– ol content of the greek traditional diet. Food Chem. 2007, 105(1):812–821.
3. Kafatos A, Verhagen H, Moschandreas J, Apostolaki I, Van Westerop J,
Mediterranean diet of Crete: Foods and nutrient content. J. Am. Diet. Assoc.
2000, 100(12):1487–1493.
4. Mantzoros C, Nutrition and metabolism: underlying mechanisms and clinical
consequences. New York: Humana Press, 2009.
5. Panagiotakos D, Pitsavos C, Stefanadis C, Dietary patterns: a Mediterranean
diet score and its relation to clinical and biological markers of cardiovascular
disease risk. Nutr. Metab. Cardiovasc. Dis. 2006, 16(8):559–568.
6. Simopoulos A, The mediterranean diets in health and disease. American Journal
of Clinical Nutrition 1991, 54(4):771.
7. Sofi F, Macchi C, Abbate R, Gensini G, Casini A, Mediterranean diet and health
status: An updated meta – analysis and a proposal for a literature-based
adherence score. Public Health Nutr. 2014, 17(12):2769–2782.
8. Trichopoulou A, Martínez – González M, Tong T, Forouhi N, Khandelwal S,
Prabhakaran D, Mozaffarian D, De Lorgeril M, Definitions and potential health
benefits of the Mediterranean diet: views from experts around the world. BMC
Med. 2014, 12(1):112.
9. Willett W, Sacks F, Trichopoulou A, Drescher G, Ferro – Luzzi A, Helsing E,
Trichopoulos D, Mediterranean diet pyramid: A cultural model for healthy
eating. Am. J. Clin. Nutr. 1995, 61(16):1402–1406.

Posted in Διατροφολογία | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Οι αρχές που χρησιμοποιεί το πρόγραμμα STAR για τον περιορισμό των μη λειτουργικών συμπεριφορών;

Πρωταρχικός σκοπός του προγράμματος διαχείρισης συμπεριφοράς STAR είναι η πλαισίωση και εντέλει περιθωριοποίηση των μη λειτουργικών ή επικίνδυνων συμπεριφορών (μ.α. αυτοτραυματισμοί, στερεοτυπικές συμπεριφορές). Επιπλέον, αποσκοπεί και στην απόκτηση επιδιωκόμενων συμπεριφορών θετικού χαρακτήρα (μ.α.
ομαδικό παιχνίδι). Θεμελιώδης αρχή του προγράμματος αποτελεί η πεποίθηση, ότι η αναδυόμενη προβληματική συμπεριφορά αποτελεί μία δράση με συγκεκριμένο σκοπό και αποσκοπεί κυρίως στην εκπλήρωση συγκεκριμένων αποτελεσμάτων. Υπό αυτή τη βάση επιχειρείται αναδιαμόρφωση κάποιου από τα συστατικά αυτής της δράσης, έτσι ώστε να υπάρξει αναχαίτηση της και τελικώς προώθηση εναλλακτικών συμπεριφορών για την επίτευξη το ίδιου σκοπού (του σκοπού δηλαδή που επιδίωκε το παιδί προηγουμένως με την εσφαλμένη συμπεριφορά). Το πρόγραμμα προωθεί την καταγραφή και ερμηνεία της υπάρχουσας προβληματικής συμπεριφοράς, οι οποίες συντελούν στον καθορισμό του σκοπού και στο σχεδιασμό της χορηγούμενης παρέμβασης (Cohen κ. συν., 2000). Υπό αυτή τη λογική τα στάδια-αρχές του προγράμματος STAR (που συντείνουν στην κατασκευή του ακρωνύμιού του) είναι τα ακόλουθα: Settings (Πλαίσιο), Triggers (Ερεθίσματα), Action (Δράση) και Results (Αποτελέσματα).

 Action (Δράση): Μπορεί τα στάδια του Πλαισίου και των Ερεθισμάτων να προηγούνται χρονικά, ωστόσο πρωταρχικό μέλημα είναι η πλαισίωση και ο καθορισμός της Δράσης προς τροποποίηση. Ο καθορισμός της δράσης αποτελεί ουσιαστικά και το πιο δύσκολο βήμα του θεραπευτή. Η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι υπάρχει η συνήθεια να συσχετίζουμε την πράξη με τα αίτια που εμείς της αποδίδουμε. Αυτό επιφέρει αυτομάτως αποπροσανατολισμό αλλά οδηγεί και σε μία ανάλυση με προαποφασισμένα
αποτελέσματα. Σε περίπτωση δηλαδή που το παιδί αρνείται να προβεί σε εκτέλεση εντολών, τότε καθορίζουμε τη Δράση ως «αρνείται να συνεργαστεί/ επιδιώκει να με τσαντίσει», κάτι το οποίο σημαίνει ότι έχουμε προαποφασίσει τα πάντα και δεν μπορούμε να προβούμε εύκολα σε παρέμβαση για τροποποίηση της προβληματικής συμπεριφοράς). Αντιθέτως η περιγραφή της Δράσης οφείλει να πλαισιώνει με ακρίβεια μόνο τα γεγονότα (και όχι τη δικιά μας ξεχωριστή ερμηνεία), έτσι ώστε να επιτευχθεί ορθή αξιολόγηση και τροποποίηση της συμπεριφοράς. Αυτό απαιτεί από το θεραπευτή ειδική εξάσκηση ειδικά αν πρόκειται για ανάλυση παρόμοιων ή φαινομενικά ανόμοιων συμπεριφορών (Bruce,
Thernlund και Nettelbladt, 2006).
 Settings: Μία δράση (ανεπιθύμητη συμπεριφορά) εμφανίζεται πάντα κάτω από ορισμένα πλαίσια, τα οποία μπορεί να είναι είτε περιβαλλοντολογικά είτε προσωπικά. Στα πρώτα ανήκουν το φυσικό περιβάλλον (μ.α. σπίτι, σχολείο, παιδική χαρά), οι κοινωνικές διεπιδράσεις μέσα σε αυτό και οι δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχει το παιδί. Τα προσωπικά πλαίσια αφορούν στη φυσική-ψυχολογική κατάσταση του παιδιού (μ.α. αγχωμένο, νευριασμένο, πεινασμένο) και τις σκέψεις-προθέσεις του παιδιού. Τα πλαίσια
αποτελούν στοιχείο συμπεριφοράς αρκετά εύκολο προς τροποποίηση (βλ. στο ίδιο).
 Triggers: Η εμφάνιση μιας Δράσης εξαρτάται πολλές φορές και από τα αναδυόμενα ερεθίσματα. Επί της ουσίας πρόκειται για τα σήματα που εμφανίζονται σε μια κατάσταση πριν την προσέλκυση της ανεπιθύμητης συμπεριφοράς. Τα ερεθίσματα ποικίλουν και σηματοδοτούν μεταξύ άλλων τη διαθεσιμότητα ενός επιθυμητού/ανεπιθύμητου αντικειμένου, την έναρξη μιας ανεπιθύμητης ρουτίνας ή την αναστάτωση του. Τα ερεθίσματα μερικές φορές δε δύνανται προς περιορισμό (μ.α. οι έντονες φωνές ή κορνάρισμα έξω από το σπίτι), αλλά αποτελούν έναν εφικτό στόχο παρέμβασης (βλ. στο ίδιο).
 Results: Τα αποτελέσματα είναι τα γεγονότα που επακολουθούν των δράσεων και πληροφορούν τα παιδιά για την καταλληλόλητα της συγκεκριμένης δράσης. Τα αποτελέσματα αυτά είναι δυνατόν να ενισχύσουν ή να κινητροδοτήσουν την αποφυγή παρόμοιων μελλοντικών συμπεριφορών. Το αποτέλεσμα επομένως μπορεί να δρα άλλοτε ως θετικός ενισχυτής (μ.α. επιβράβευση μετά από ολοκλήρωση εργασίας) και άλλοτε
ως αρνητικός ενισχυτής (μ.α. έλλειψη βλεμματικής επαφής από μεριάς θεραπευτή μετά από ανάρμοστη συμπεριφορά του παιδιού). Επιπλέον, τα αποτελέσματα είναι κοινωνικά (μ.α. προσοχή, παρηγοριά, συμμετοχή σε επιθυμητή δραστηριότητα), αισθητηριακά (μ.α. βίωση ή αποφυγή αίσθησης) ή υλικά (μ.α. προσφορά αντικειμένου) (βλ. στο ίδιο).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Bruce, B., Thernlund, G., & Nettelbladt, U., 2006. ADHD and language impairment. European child & adolescent psychiatry, 15(1), σελ. 52-60.
Cohen, N. J., Vallance, D. D., Barwick, M., Im, N., Menna, R., Horodezky, N. B., & Isaacson, L., 2000. The Interface between ADHD and laguage impairment: An examination of language, achievement, and cognitive processing. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 41(3), σελ. 353-362.

Posted in Λογοθεραπεία | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Ιστορική εξέλιξη μηχανών εσωτερικής καύσης

Ως μηχανές εσωτερικής καύσης ορίζονται  οι μηχανές που ως μέσο για την παραγωγή έργου (εργαζόμενο μέσο) χρησιμοποιούν τον αέρα και κατά κάποιο τρόπο το ίδιο το καύσιμο, δηλαδή καυσαέρια π.χ εμβολοφόρος κινητήρας αυτοκινήτου, αεροστρόβιλος αεροπλάνου.

Κατά τον 17ο αιώνα κάνουν την εμφάνιση τους οι ατμομηχανές ως πρόδρομος των σημερινών ΜΕΚ οι οποίες ουσιαστικά εμφανίζονται στις αρχές του 19ου αιώνα λόγω πιεστικής ανάγκης για απλούστερους, ισχυρότερους και αποδοτικότερους κινητήρες. Το 1876 ο Ν.Α. Otto κατασκεύασε έπειτα από πειράματα το πρώτο βενζινοκινητήρα του οποίου οι αρχές λειτουργίας χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα. Το 1892 από τον Γερμανό μηχανικό Rudolph Diesel επιτεύχθηκε η μαζική παραγωγή κινητήρων συμπίεσης-ανάφλεξης στους οποίους η εκτόνωση των αερίων μπορούσε να απελευθερώσει μεγάλη ποσότητα ενέργειας, αρχικά λειτουργούσαν με κονιορτοποιημένο γαιάνθρακα ως καύσιμο μέχρι το 1894 που πέτυχε η λειτουργία τους με καύσιμο πετρέλαιο ως οικονομικότερο  και αποδοτικότερο.

Η μηχανή Diesel υπήρξε καθοριστική για την ανάπτυξη της ναυτιλίας όπου το 1910 έχουμε την πρώτη εγκατάσταση αυτού του τύπου κινητήρα σε εμπορικό πλοίο, λόγω του μεγάλου όγκου των μηχανών αυτών οι κατασκευαστές με την πάροδο του χρόνου κατάφεραν να μειώσουν τις διαστάσεις βελτιώνοντας όμως την απόδοση τους όπου το 1927 έχουμε την πρώτη εφαρμογή υπερπλήρωσης σε ναυτική μηχανή απο  την ΜΑΝ και το 1950 η χρήση βαρέος πετρελαίου μαζί με κατάλληλα λιπαντικά.

Η ραγδαία εξέλιξη των ναυτικών μηχανών έστρεψε το ενδιαφέρον της στην κατασκευή αργόστροφων μηχανών όπου χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα με την χρήση βαρέος τύπου πετρελαίου ή πετρελαίου χαμηλής περιεκτικότητας σε θείο.

Posted in Μηχανική, Ναυτιλία | Tagged , , | Leave a comment

Tατουάζ

Η δερματοστιξία (ή κοινώς τατουάζ) εντοπίζεται ως ένα κοινωνικό φαινόμενο, πριν από πολλά χιλιάδες χρόνια, σε διάφορες φυλές και θρησκευτικές τελετουργίες. Συνεπώς, μέσα από το πέρας αυτών των ετών, το τατουάζ φαίνεται να έχει μία άρρηκτη σύνδεση με τη συλλογική ταυτότητα, ενώ ταυτόχρονα γίνεται αντιληπτό ως σύμβολο αυτονομίας, ανεξαρτησίας και αντίστασης όπως και κοινωνικού ελέγχου. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται από την επιλογή του οργάνου του σώματος, όπου και φιλοξενείται το τατουάζ, δηλαδή το δέρμα. Το δέρμα είναι ένα όργανο του ανθρώπινου σώματος, το οποίο γίνεται άμεσα αντιληπτό από το σύνολο της κοινωνίας, διασφαλίζοντας τη μοναδικότητα του εκάστοτε ατόμου. Ακόμη, το τατουάζ γίνεται αντιληπτό ως ένα μέσο αναπαράστασης της ανάγκης για αντίσταση των ατόμων στις διάφορες κοινωνικές επιβολές, καθώς και στον ολοένα και αυξανόμενο έλεγχο της κοινωνίας. Μάλιστα, το τατουάζ έχει υπάρξει και τρόπος αναπαράστασης της εξουσίας και της κτήσης πριν από χιλιάδες χρόνια (Turner, 1982).

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, το τατουάζ αποτελεί ένα μέσο ενδυνάμωσης των ατόμων, καθώς συμβολίζει τον έλεγχο, ο οποίος φέρει, με τη σειρά του, μία θετική χροιά στην τωρινή πραγματικότητα, όπου γίνεται αντιληπτό ότι πολλές καταστάσεις και αρκετά γεγονότα είναι, πράγματι, εκτός του προσωπικού ελέγχου των ατόμων. Εκτός αυτού, τα διάφορα σχέδια που «χτυπούν» τα άτομα πάνω στο δέρμα τους, μπορεί να συμβολίζουν πτυχές του εαυτού που είναι αρκετά δύσκολο να εξωτερικευτούν και να εκδηλωθούν στα μέλη ή και στην ίδια την κοινωνία (Rosenblatt, 1997). Τέλος, θεωρητικοί αναφέρουν ότι για ορισμένα άτομα, η δερματοστιξία αποτελεί έναν τρόπο δήλωσης κατοχής του σώματός τους, αναβιώνοντας έτσι μία διαδικασία επαναδιεκδίκησης του σώματος (Schwarz, 2006).

Εντούτοις η παρούσα εργασία αποσκοπεί στη διερεύνηση, τη μελέτη και την κατανόηση του φαινομένου της δερματοστιξίας, ως κοινωνική νόρμα της σύγχρονης πραγματικότητας, δεδομένου ότι η βασική παραδοχή των κοινωνικών επιστημών είναι ότι συγκεκριμένα χαρακτηριστικά των ανθρώπων είναι αποτέλεσμα κοινωνική κατασκευής (Diaz-Leon, 2015). Η συγκεκριμένη εργασία αποτελεί μία ανασκόπηση της ήδη υπάρχουσας βιβλιογραφίας, της οποίας τα συμπεράσματα παρατίθενται στο τέλος της

Posted in Ανθρωπιστικές Επιστήμες | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

A short review of Kalman Filter

Kalman Filter is a powerful tool that can be used to predict a phenomenon or track an object due to a time period. It is also ideal for systems which continuously change.

 

Posted in Μαθηματικά | Tagged , , , , , | Leave a comment